احمد سيف

چرا با خصوصي سازي آموزش و پرورش مخالفم. چند دليل مي توان براي اين ديدگاه ارائه کرد.

وجود پيامد هاي جانبي

آموزش در همه سطوح، منافع غيرقابل لمس مشخصي دارد که ازجمله مي توان به رشد سريع تر فناوري در اقتصاد اشاره کرد. نتيجه اش درميان و درازمدت البته بالارفتن بازدهي کار و انعطاف پذيري بيشتر نيروي کار در برخورد به تغيير فناوري است. اين منافع جانبي و اين بازدهي بيشتر به نفع نسل هاي آينده هم هست. مشکل ولي از آنجا پيش مي آيد که هنوز شيوه قابل قبولي براي اندازه گيري اين پيامدهاي مثبت جانبي دردسترس نيست. به طور کلي، گفتن دارد که منافع اجتماعي آموزش، از منافع شخصي اش بيشتر است و به همين خاطر، نظام توزيعي که تنها براساس منافع شخصي تصميم گيري کند، تخصيص منابع محدود را به شيوه يي سازمان دهي خواهد کرد که به احتمال زياد، آموزش کمتر از آنچه که به واقع لازم است در جامعه توليد شود. به سخن ديگر، منابع محدود در سطح اقتصاد، به طور بهينه مورد بهره برداري قرار نمي گيرد. در همين رابطه، اگر بخواهيم به مصرف کنندگان « آزادي انتخاب» بدهيم، در آن صورت، با پدر يا مادري که به هزار و يک دليل موافق تحصيل فرزندان خود نيستند، چه بايد کرد؟ .....